Kościół Najświętszego Serca Jezusowego

Sanktuarium i nowy kościół parafialny powstały z inicjatywy księdza Peyramale’a. Początkowo planowano rozbudowę dawnego średniowiecznego kościoła św. Piotra, jednak budynek ten uległ osłabieniu w wyniku pożaru w 1896 roku i ostatecznie został rozebrany. Budowa nowego kościoła Najświętszego Serca Jezusowego rozpoczęła się w 1875 roku, a z powodu problemów finansowych została ukończona dopiero w 1936 roku. W kościele tym zachowało się kilka zabytkowych przedmiotów: chrzcielnice, z których korzystano podczas chrztu Bernadetty, figura oraz konfesjonał księdza Peyramale’a. Co więcej, co jest rzadkością we Francji, ksiądz spoczywa w krypcie swojego własnego kościoła.

Dzięki wsparciu opata Peyramale’a powstało sanktuarium oraz nowy kościół. Planowano rozbudowę dawnego średniowiecznego kościoła św. Piotra, jednak ponieważ budynek był w złym stanie po pożarze w 1896 roku, został rozebrany. Budowa nowego kościoła Najświętszego Serca Jezusowego rozpoczęła się w 1875 roku, a zakończyła w 1936 roku, opóźniona z powodu problemów finansowych. W kościele tym zachowało się kilka zabytkowych elementów: chrzcielnice używane podczas chrztu Bernadetty, figura oraz konfesjonał opata Peyramale’a. Kapłan spoczywa w krypcie swojego własnego kościoła, co jest rzadkością we Francji.

Sanktuarium i nowy kościół parafialny powstały z inicjatywy opata Peyramale’a. Rozważano rozbudowę starego średniowiecznego kościoła św. Piotra, który jednak został rozebrany, ponieważ uległ zniszczeniu w wyniku pożaru w 1896 roku. Budowa nowego kościoła Najświętszego Serca Jezusowego, rozpoczęta w 1875 roku, zakończyła się w 1936 roku z powodu opóźnień spowodowanych trudnościami finansowymi. W kościele tym zachowały się różne zabytkowe elementy: chrzcielnica, z której ochrzczono Bernadettę, figura oraz konfesjonał opata Peyramale’a. Proboszcz spoczywa w krypcie swojego kościoła, co jest rzadkością we Francji.

Pod wpływem księdza Peyramale’a powstało miejsce pielgrzymkowe oraz nowy kościół parafialny. Rozważano również prace związane z rozbudową średniowiecznego kościoła św. Piotra, który jednak ostatecznie został rozebrany, ponieważ uległ poważnemu zniszczeniu w wyniku pożaru w 1896 roku. Budowa nowego kościoła Sacré-Cœur rozpoczęła się w 1875 roku, ale z powodu trudności finansowych została ukończona dopiero w 1936 roku. W kościele tym zachowało się kilka zabytkowych elementów, w tym chrzcielnica, w której wodzie ochrzczono Bernadettę, figura oraz konfesjonał księdza Peyramale’a. Ksiądz ten znalazł zresztą swoje ostatnie miejsce spoczynku w krypcie własnego kościoła, co we Francji jest rzadkością.

Pod kierownictwem Abbé Peyramale’a rozpoczęto budowę sanktuarium i nowego kościoła parafialnego. Powstały plany rozbudowy dawnego średniowiecznego kościoła św. Piotra, jednak budynek ten został osłabiony przez pożar w 1896 roku i ostatecznie został rozebrany. Budowa nowego kościoła Sacré-Coeur rozpoczęła się w 1875 roku i została ukończona w 1936 roku, jednak prace opóźniały się z powodu problemów finansowych. Wewnątrz kościoła zachowało się kilka zabytkowych elementów, w tym chrzcielnica, w której ochrzczono Bernadettę, posąg oraz konfesjonał Abbé Peyramale. Rzadkim zjawiskiem we Francji jest to, że proboszcz został pochowany w krypcie swojego własnego kościoła.

Pod przewodnictwem opata Peyramale’a powstaje sanktuarium i nowy kościół parafialny. Rozważano rozbudowę starego średniowiecznego kościoła św. Piotra, ale z powodu uszkodzeń konstrukcji w wyniku pożaru w 1896 roku kościół ten został ostatecznie zburzony. Budowa nowego kościoła pod wezwaniem Najświętszego Serca, opóźniona z powodu problemów finansowych, rozpoczęła się w 1875 roku i zakończyła w 1936 roku. W kościele zachowało się wiele elementów historycznych: chrzcielnica, w której ochrzczono Bernadettę, figura oraz konfesjonał opata Peyramale. Co jest rzadkością we Francji, proboszcz został pochowany w krypcie swojego kościoła.