Zamek, jego historia i architektura

Pierwszymi, którzy wykorzystali strategiczne położenie skały, na której wznosi się zamek, byli Rzymianie w okresie podboju Galii.

Następnie, w XI i XII wieku, ta ufortyfikowana twierdza stała się rezydencją hrabiego Bigorre. Później przekształciła się w ważny punkt strategiczny służący do kontroli nad drogami w przedgórzu, o które rywalizowali różni książęta i przywódcy polityczni południowej Francji.

Jej rola w obronie ludności pozwalała mieszkańcom Lourd szukać tu schronienia podczas licznych konfliktów, takich jak krucjata albiżońska czy wojny religijne. Właśnie dlatego na przestrzeni wieków zamek został wyposażony w szereg elementów obronnych, takich jak most zwodzony, brona, wieżyczki strażnicze, mury obronne, platforma artyleryjska oraz donżon. Ta ostatnia, zbudowana w XIV wieku, górowała nad trzema innymi wieżami, które dziś już nie istnieją.

W samym sercu miasta stoi już tylko jedna wieża: wieża Garnavie, zwana również wieżą La Guigne. Ta dawna wieża strażnicza w obrębie murów miejskich stanowi wraz z zamkiem jedyną pozostałość systemu obronnego miasta Lourdes.

W 1590 roku, za panowaniaHenryka IV, twierdza stała się posiadłością królewską.

W XVII i XVIII wieku nadano jej nazwę„Bastylia Pirenejów”ze względu na jej nową funkcję: więzienia. Król bowiem zamykał w donżonie swoich przeciwników na podstawie zwykłego listu z pieczęcią. Jednocześnie nie zaniedbano jej roli jako twierdzy. Na czele garnizonu wojskowego stał bowiem gubernator, który miał zapewnić bezpieczeństwo i ochronę terytorium.

W 1685 roku wielki inżynier i architekt wojskowy króla Ludwika XIV, markiz de Vauban, zaproponował ulepszenia. Jednak zostały one zrealizowane jedynie częściowo przez jego następców.

W 1889 roku inżynieria wojskowa rozbudowała system obronny zamku. Nadała mu nowy wygląd i dodała liczne budynki, w szczególności prochownię.

„Zamek, najprawdopodobniej, musiał zostać zbudowany przed miastem […]. Jego obecność stała się dla sąsiadów cennym zabezpieczeniem. Dlatego też starali się zbliżyć do niego jak najbardziej, aby w razie ataku móc schronić się w jego murach. Stopniowo powstawały dzielnice, tworząc w ten sposób małą osadę, otoczoną początkowo palisadami, które później zastąpiono grubymi murami otaczającymi miasto, z bramami przy głównych wyjściach, z których najważniejsze zwieńczone były wieżami z blankami i wyposażone w strzelnice”.

Opis autorstwa Eugène’a Duviau, archiwisty miasta Lourdes, 1909 r.