Ciasto pieczone na rożnie

Pochodzenie ciasta z rożna z Pirenejów pozostaje tajemnicą. Niektóre źródła przypisują jego powstanie cukiernikowi króla Prus pod koniec XVIII wieku, podczas gdy inne podają, że został on sprowadzony do Francji podczas kampanii napoleońskich, a następnie znalazł swoją nową ojczyznę w dolinach Pirenejów.

Tradycyjnie ciasto to podawano podczas wielkich uroczystości życiowych, takich jak śluby i chrzciny, a dziś można je znaleźć natargu w Lourdes na straganach Christy lub Pierrot w soboty, gdzie wypieka się je na żywo nad ogniem z drewna.

Jedno jest pewne: ten odwieczny przepis stanowi dziś integralną część tożsamości kulinarnej Pirenejów.

Jajka, mąka, cukier i masło stanowią podstawę tego pirenejskiego przysmaku. Jednak za tą pozorną prostotą kryją się sekrety każdego rzemieślnika.

Rum, wanilia, kwiat pomarańczy lub skrupulatnie strzeżone rodzinne przepisy nadają każdemu ciastu z rożna jego indywidualny charakter i niepowtarzalny smak.

Przygotowanie ciasta na rożnie to prawdziwe widowisko. Ciasto wlewa się warstwa po warstwie do stożkowej formy umieszczonej przed ogniem i nieustannie obracanej.

To powolne pieczenie może trwać kilka godzin i wymaga precyzji, cierpliwości oraz doświadczenia. To właśnie ta skrupulatna praca sprawia, że ciasto zyskuje swoje słynne złociste końcówki i niepowtarzalną konsystencję.

Aby uniknąć sytuacji, w której jedna osoba musiałaby przez wiele godzin kręcić rożnem, umieszczano małe zwierzę – psa lub wiewiórkę – w kołowrotku, który napędzał rożen. W innych piecach do pieczenia na rożnie stosowano system wahadłowy, podobny do tego w zegarach. Obecnie rytm pracy zapewnia mały silnik!